Met zon en tulpen in huis zijn er steeds veranderende mooie beelden.
Altijd maar weer die schaduwen om je heen. Dat vind ik zo fijn.
Volgens mij zie ik mijn leven lang al de schoonheid van schaduwen. En eigenlijk blijf ik maar denken dat wat ik zie ook door anderen gezien wordt.
Toch blijkt dat niet altijd het geval.
Het zo mooi mogelijk vastleggen van de schaduw is dan de volgende stap.
(Alle foto's maak ik met mijn telefoon Samsung note 4).
Tulpen, zon en het oude kastje.
Al 35 jaar woon ik in Utrecht.
Wat lang, ongelooflijk eigenlijk.
Elke zaterdagochtend is er de lapjesmarkt op de Breedstraat, die markt bestaat al 400 jaar. Daar dichtbij is het Janskerkhof, daar is elke zaterdag bloemenmarkt.
Hoe lang deze bloemenmarkt al bestaat weet ik niet.
Minimaal 35 jaar in elk geval.
Het grote plein bij de Janskerk staat vol bloemenkramen en op de grond staan 'eilanden' met bloemen echt heerlijk.
Wij kopen onze bloemen meestal bij meneer de Haan.
Nu waren dat tulpen, zo prachtig .
Op de grote foto manlief met zijn moeder.
Zij komt oorspronkelijk uit Utrecht en weet als geen anders hoe het er vroeger uit zag.
Ik ben een echte Utrechter geworden denk ik.
Blij mee!!!
(En dan woon ik ook nog in groene wijk in de buurt van bos, kanaal en 15 minuten fietsen van de Domtoren )
Het stond al weken in de agenda:
6 april naar zee met vriendin M
En daar gingen we, het zou de slechtste dag worden was mij herhaaldelijk door mijn weerman thuis verteld.
Maar....echt waar. Om 11 uur in Katwijk aangekomen was de lucht prachtig blauw.
We parkeerden op de boulevard en liepen direct naar een strandtent.
Buiten ploften we met onze dikke jassen op een heerlijke grote bank en bestelden koffie.
Na 5 minuten hadden we ons ontdaan van jassen shawls vesten en was het enorm genieten.
Echt een cadeautje.
Snel weer een zeedagje in de agenda gezet.
Want de zee, de ruimte,het geluid heerlijk.
Deze periode van het jaar geniet ik ontzettend van tulpen. Betaalbaar op onze Utrechtse bloemenmarkt .
Morgen naar Katwijk, hoop bollenvelden te zien en....tulpen te kopen bij de kweker.
Maandag atelierdag. Sinds ik ben gestopt met de kleuters probeer ik weer ritme in de week te krijgen.
Maandag was en is dus nu weer atelier dag bij vriendin L.
Ik kan veel doen,maar als ik de dag nog leeg voor me heb kom ik niet echt op gang.
Ik denk aan wat ik allemaal zou kunnen doen, of wat echt moet gebeuren.
Dat varieert van huishoudelijke zaken tot mijn website.
Maar nee.
Ik hang, ontbijt, drink koffie,lees de krant,doe de was erin,rommel wat.
En ga steeds weer hangen op de bank.
Ik ben een werker, een teamwerker,iemand die naar haar werk wil gaan.
Maar goed. ..gister atelierdag.
Ik maakte een serie beurzen /etuis.
Van verschillende reststukken leer.
Eenvoudig model.
Nu nog uitvinden of ze handig zijn en of er interesse is. Maar dat is nou net weer zoiets wat ik uitstel.
Ik moet er duidelijk weer inkomen, werkeloos thuis.
Wij hebben een plekje aan 'het kanaal'.
Een kwartier fietsen van ook ons huis kun je heerlijk zitten aan het Amsterdam Rijnkanaal.
Dat doen we al vanaf dat we kinderen hebben.
Eten mee in de fietstas en lekker eten aan kanaal.
Ook onze woensdagse eetclub vond wel eens plaats aan het kanaal. Er is een mooi veld bij met grote bomen dus de kinderen konden spelen en de voorbijvarende schepen bewonderen (zwaaien natuurlijk).
Vorige week heeft onze zoon het plekje aan het kanaal ook laten zien aan zijn Canadese vriendin.
Die plek heeft echt betekenis voor ons gezin.
Vanmorgen gingen we samen op de fiets naar het kanaal, koffie mee natuurlijk.
We hebben wel een uur aan de kant in het gras gezeten.
Toen er een boot voorbij voer met de naam Berdi zei ik direct Bert en Diana.
Huh ..zei mijn lief ' wat bedoel je'.
Wat bleek, hij wist niet dat boten (groot of klein) vaak een naam dragen samengesteld uit stukjes naam van de eigenaren.
Voor mij is dat zo normaal als wat. Als in een boot zie zoek ik de naam en probeer dan namen te verzinnen bij de lettercombinaties.
Er kwam weer een boot langs: Hermanna
(Herman en anna)
Manlief bleef verbaasd, fijn is dat toch.
Hij blijft me verrassen.
Trots op mijn ouders, 55 jaar getrouwd en hoe zij het doen is zo'n mooi voorbeeld voor iedereen.
We aten aan zee, in een strandrestaurant bij Nollestrand bij Boulevard Vlissingen.
Altijd als ik bij de zee ben geweest en zo heb genoten dan weet ik wat in in Utrecht (waar ik heerlijk won) mis: mijn ouders en de zee.
Klaas Gubbels is bekend door de prachtige schilderijen van oa koffiepotten, tafeltjes, stoelen.
Hij maakt ze zo dat ze een emotie uitdrukken, er gebeurt iets in het werk. Echt bijzonder mooi vind ik zijn werk.
Laatst zag ik zomaar in een grasveld een koffiepot. Naar aanleiding daarvan ben ik weer gaan snuffelen op internet naar werk van Gubbels.
Toevallig kreeg ik vandaag bericht van mijn oud collega Conny Meslier, dat ze bij Klaas Gubbels op bezoek was en een werk mocht kiezen . Wat een bofkont.
Hieronder eerst mijn koffiepot in het wild en daarna een mooi werk van Gubbels.
Jaro en Charlie weer op pad ;voor 6 weken naar Engeland.
Dan komen ze in mei weer terug naar Nederland voor 2 weken en daarna gaan ze weer op reis en zal het weer heel lang duren voordat ik ze zal zien (marroko, Spanje, Griekenland, Canada, Zuid Amerika. ...).
Hier foto's van mijn mannen en de nieuwste aanwinst in ons gezin: een hele leuke lieve grappige creatieve meid 'Charlie ' die al snel een fijne plek in ons gezin had. Toch een beetje een dochter..... Hi Hi
Daarover later meer.
Zoonlief en vriendin wilden oefenen met Banana in een kano.
Want ze willen immers op 26 mei met de Canadees familie (ouders, 3 zussen en zwager) en ons gezin kanoën over de Kromme Rijn naar het pannenkoeken huis.
26 mei gaan Jaro en Charlie trouwen.
Geen feest of ceremonie, maar een bijzonder samenzijn met de twee gezinnen.
Terwijl ik koffie dronk genoot ik van ze.
Banana wilde eruit. Als een vader en moeder met een angstig kind.
De andere zoon kwam ook nog even kijken.
Wat voelde ik me rijk.
Jaro met Charlie en ook Kaj om me heen in het zonnetje.
Dat het toch nog een te grote stap was
Kleuterleerkracht voor twee dagen per week op de voor mij meest veilige school met heerlijke kleuters en bijzonder betrokken fijne collega's
Dat mijn lijf in verzet kwam vol spanning en nog meer.
Dat ik gister deze droombaan heb opgezegd bij de o zo lieve directeur.
Dat mijn lijf vanaf dat moment ontspannen was maar ik veel verdriet voel. Mijn droom is niet gelukt, heb zo hard aan mijn herstel gewerkt afgelopen jaar.
Dat ik besef dat ik van de burn out (sinds februari '16) en overgangsklachten nog niet goed hersteld , krachtig en zeker ben om een goede kleuterleerkracht te zijn.
Dat ik de zorgen over inkomen en mijn droom kleuterjuf te zijn nu even parkeer.
Maandag kreeg ik op mijn verjaardag van de kleuters een prachtig slinger met tekeningen van de kleuters. Deze tekening er eentje was waar ik naar bleef kijken.
Van een kleuter die misschien dacht:
' volgens mij moet Ineke met een trapladder naar een boomhut en soms ook lekker schommelen in de hangmat en appeltjes uit de boom eten.' Pas later zag ik dat de tekening me ook lachend aankijkt.
Een fijn positief beeld waar ik steeds even naar kijk.
Ze wisten het .... ze hadden een groot geheim die kleuters.
Bij binnenkomst werd ik al gefeliciteerd en geknuffeld.
(Dit is pas mijn 3e week in die groep).
Na de start ging ik direct trakteren, dat zijn zo van die gewoontes.
Al snel zei een meisje dat ze een verrassing hadden.
De groep knikte en zei niets.
Behalve kleuter T, een serieuze jongen, die bleef maar zeggen dat ze Mieke (mijn duo ) beloofd hadden om het geheim te houden.
Hij zag helemaal rood. Was zo bezorgd.
Ze wisten er even niet goed raad mee.
Er werd overlegd.
Ik vroeg of het geheim voor mij was .
En of het zou passen bij dat ik ging trakteren?
Hij leek gerustgesteld.
Dus twee dames regelde dat er 3 liedjes voor mij gezongen werden. Ze toverden twee cadeautjes tevoorschijn.
Viooltjes en een prachtige oor de groep gemaakte slinger.
Het was een heus feestje.
Ter versiering een schilderij van kleuter T. ( jongetje wat het geheim wilde bewaren)
Hij kan zo goed schilderen en is zo creatief.
Mijn grote wens is dat mijn nieuwe levensjaar een veel betere wordt dan het jaar wat ik vandaag afsluit.
Later denk ik misschien : dat jaar was ook nodig.
Maar nu graag een wat zorgelozer jaar.
Wat flierefluiteriger, lichter, rooskleuriger, vitaler, sportiever en gekleurder.
Vandaag vierde ik knus met mijn aller aller liefsten mijn verjaardag.
Maandag echt jarig maar dan vier ik het met de kleuters.
Mijn vader en moeder, mijn jongste zoon, mijn oudste zoon met vriendin en mijn lief ( Oh ja en Banana de hond ).
Heel knus.
Taart, pret, Engels Nederlands door elkaar, naaien met ma, tulpen, mooie zilveren armbandjes, prachtig kinderboek en een heus hilarisch moment.
Mijn pa (83) achterop de scooter bij Kaj (21).
Kijk:
Gister, de dag met onze jarige zoon, aten we pannenkoeken aan de ijssel in Olst.
De Canadese vriendin van onze zoon vond het daar ' so cute' . En haar Canadees/Roemeense vriendin ,die 4 dagen bij hun was, genoot ook van het restaurantje, de inrichting en de plek.
Voor mij was een truttig oubollig pannenkoekenhuis. De pannenkoeken waren heerlijk dat dan weer wel.
Maar de locatie, bij het pontje aan de ijssel, dat vond ik echt geweldig.
Water, vogels, weerspiegelingen dat blijft bijzonder.
Werd ik moeder van Jaro.
Deze wereldreiziger is in Nederland op dit moment dus we vierden zijn verjaardag.
Wat heb ik genoten.
Lampionnetjes geven mij een jaar lang plezier. In de zomer komen ze boven, bloeien en geven groene lampionnetjes.
In augustus september kleuren ze langzaam oranje, prachtig.
Tegen dectijd dat we niet meer buiten kunnen zitten en de dagen korter worden haal ik ze in huis. Eerst in water en later droog. Ze fleuren het huis op.
In december komt de kerstboom en dan haal ik ze weg.
Zorgvuldig knip ik de lampionnetjes er af en strooi ze in de tuin.
De tuin die er dan herfstig uitziet heeft opeens oranje spikkels.
De wintermaanden kom ik niet veel in de tuin (wij gaan nooit achterom).
Door het raam genieten we van de vogels die snoepen van onze pinda's en zie ik de lampionnetjes steeds valer worden.
En dan, opeens is er dan die eerste lentedag, dat je in de zo'n koffiedrinkt en opruimt in de tuin.
Dan geniet ik van de lampionnen op zijn mooist. Prachtige geraamtes met binnen in een oranje bolletje.
Zo mooi zijn ze dan. Voorzichtig raap ik ze op, leg ze op de vensterbank, fotografeer ze, of leg ze op de scanner en ik geef ze cadeau.
Dit proces begint bijna weer. De puntjes van de nieuwe planten komen al boven.
En de gedroogde versie liggen te pronken in mijn huis en op een foto (100x60) aan de muur.
Kleuter C is nog jong en zegt niks.
Ze wil gelukkig graag op schoot.
Ze huilt soms opeens en net zo opeens is het over. Als ze wil plassen pakt ze een kindje bij d'r handje en die loopt dan met haar mee.
Haar moeder vertelde dat ze het fijn vindt op school.
Vandaag ging iedereen spelen en werken.
Zij niet, ze stond middenin de klas naar haar voeten kijkend. Meestal pakt een andere kleuter haar handje en dan hobbelt ze mee en kijkt.
Nu niet.
Ik zette de bak met grote knopen en koord voor haar neus.
Na 5 minuten hoorde ik iemand zingen.
De hele klas speelde gezellig babbelend.
Maar zij? Zingend knopen rijgen.
Ze stopte niet.
Geheel gelukkig, blij kijkend en rijgend in haar eigen wereld.
Wel 15 minuten!
Daar knapt ieder mens van op.
2 foto's :
Kleuter A had stuk tegel gevonden en doormidden geslagen. Trots was ie.
Mooi toch?
Dat de liefde soms zo teer maakt.
Dat het weerzien van je nu O zo gelukkige zoon zorgt voor verdriet.
Dat je dan voelt dat je hem meer gemist hebt dan je dacht.
Dat je opeens weer weet hoe naar het was dat die zoon, voor zijn grote zoektocht (in maart 2015), zijn draai niet kon vinden.
Dat weggaan uit Nederland hem het allerfijnst leek. Dat je hem daarin ondersteunde maar erg moest loslaten.
En nu is hij gelukkig in werk net reizen en met zijn vriendin Charlie.
En dat DAT je dan zo overvalt als je hem na 14 maanden weer om je heen hebt.
Ach....
En dat de overgang, de restverschijnselen van de burnout en restjes griep en een nieuwe baan niet helpen bij dat gevoel.
Wat heb ik nu te doen?
Rust en regelmaat (maakt mij die reinheid uit).
Een klein leven leiden vol liefde en een fijne baan. En heel veel zon om bij te komen.
Het vaart vanzelf weer voorbij.
Met een stiekem verlangen naar liggen op een schommelend bootje op kalme zee.
Thema Kunst en Vliegwerk bij de kleuters. Dus ik maakt Vlien het Vliegbeest, hing haar op in de klas en vertelde de kinderen een verhaal.
Vlien was een beetje alleen en wilde heel graag vriendjes.
Die gaan de kleuters de komende weken maken. Als basis een houten vork/spatel Ze binden daar met ijzerdraad, elastiek, touw plukken schapenwol aan vast.
Daarna natuurlijk vleugels en poten en wat ze ook verzinnen.
Daar ging het deze week om.
Verzinnen. Ik vertelde dat ze alvast een tekening konden maken van hun vliegbeest. Zo werken kunstenaars ook.
Dus er ontstonden allemaal ontwerpen.
Zo prachtig, natuurlijk wordt dit vervolgd.
De vliegbeesten zelf verdienen ook een blog.
