Club van zeven

Na de grote ontslagronde in 2012 is er nog een club van zeven oud- collega's  die elke 3 maanden samen eten.
Vanavond weer. Na zoveel jaren samenwerken ken je de levensloop van elkaar en loopt zo'n avond soepel en ontspannen, we gaan gewoon verder.
Ernstige verhalen, zorgen, herinneringen, creaties, sterfgevallen maar ook altijd weer enorm lachen.
Gillen van het lachen.
Met mijn zorgen over werk en toekomst is dit een fijne groep om een avond mee te zijn.
Ze weten wat ik kan, wil, moeilijk vind en dat doet goed.
Stof tot nadenken.
En ondertussen op tafel:

Lieve kleuters en herfst

De kleuters van de groep waar ik donderdagochtend ben zijn gewend elkaar soms op rug, schouders of armen te masseren. Tijdens het fruit eten en drinken kwamen er twee kinderen naar me toe en vroegen of ik het fijn vond als ze mijn rug zouden masseren.
De langste kneep in mijn schouders en de kortste kriebelde mijn rug.
Fijn.
Echt waar. En echt liefdevol.
Een eindje verder zaten 5 kinderen ook in een rijtje te masseren.
Plotseling staat een jongetje, de kleinste uit de klas op, legt zijn hand op mijn borst (en voor wie mij kent   .....) en zegt: 'ik kan ook je borsten masseren hoor...
Oeps.......
'nee dat doen we niet'.
Lachend ging hij weer zitten.

Nog wat foto's van de herfst-vindsels. In drietallen maakten ze deze prachtige voorstellingen.

Bosbakkie

Onderweg drinken vriendin M en ik een bakkie in het bos.  Het groene mandje had ik weer gevuld met koffie en taartje. 

Zoveel zon al om kwart over 9.Heerlijk.Op de foto waarop ook het groene mandje ben ik duidelijk te herkennen. 

Er valt licht door de hanger van barnsteen die om mijn nek hangt. (Ik kreeg hem op mijn 21 ste van mijn moeder. Zij had hem ook al heel lang want als baby sabbelde ik er al aan.)

Zonnig bosbakkie werd het, een bijzonder ontspannen moment wat nog veel langer had mogen duren. 

nummer 1500

Dit is mijn 1500-ste blogbericht. November 2011 ben ik begonnen, dus dat is bijna 5 jaar geleden.
Een periode waarin veel veranderd en gebeurd is.
Ondertussen blijf ik altijd dingen verzinnen, maken, fotograferen, delen en zien.

Waarom blog ik eigenlijk? Gewoon voor mezelf, en voor de lezers die mij vinden.
De ene dag lezen 60 mensen het bericht en de andere dag 150.
Ik verdien niet aan deze blog, daar heb ik hem geloof ik niet zo goed op ingericht en ik heb ook geen 1000 volgers.
Het blijft voor mij een venster naar buiten.

Vandaag fietste ik naar de stad, dat is voor mij richting de Domtoren. Zo fijn is dat, die grote prachtige Dom. De zon scheen, terrasjes waren nog redelijk vol. Achter me fietste een meisje en een man.

'dat pony paardje had een leerling meegenomen op dierendag en liep gewoon door de gangen van de school'
Neeeee, opa, is dat echt waar of vertel je weer verhalen?'
Dit is echt waar hoor, het was zo bijzonder dat ik het nooit vergeet, het liep zelfs gewoon een trapje af in de gang.
Dat zou ik leuk vinden gewoon een pony op school, zooo  lieieeeeeeeeef!
Heb je nog meer van dat soort herinneringen van jouw werk op school?
Ja heel veel lieverd.
Wil je die dan allemaal aan mij vertellen opa? Dat je zoveel hebt  meegemaakt toen je leraar was...

Zomaar op de fiets kreeg ik dit mee. Omdat ik op moest letten en rechtsaf sloeg kon ik niet meer kijken hoe ze eruit zagen. Maar de stemmen hoorde ik nog toen ik het opschreef.
Ik zwaaide af en toe naar een bekende en kocht iets bij de drogist waar ze me al jaren kennen.
Utrecht voelde vandaag echt als een dorp.
Op  de terugweg fiets ik vanaf de Oudegracht het Ledig Erf op en reed langs het gebouw van de Universiteit waar vriendin S werkt. Altijd kijk ik fietsend naar boven in de hoop dat ze in haar werkkamer zit en we even zwaaien. Meestal stop ik even, bel haar en kijk zwaaiend naar boven.
Zij neemt op en kijkt al direct naar buiten. Zwaai zwaai en tot snel.

Drukker-techniek?

Die kleine kleuter-handjes willen ook graag dingen openmaken en sluiten.
Ze willen dingen anders doen: variëren.
Dus zie hier 'Rinus Rups'.
Gemaakt van verschillende soorten leer en materialen uit het atelier.
Donderdag laat ik wat kleuters met Rinus spelen.
Daarna misschien nog extra's toevoegen (knoop-knoopsgat/haaksluiting/ magneetsluiting e.a ).

Thuisatelierdag

Vandaag zat ik bijna de hele dag in mijn eigen kamertje, mijn thuis atelier.
Ik had stretch kleding aan, dikke sokken en dat heb ik nu nog steeds.
Ik ruimde en veegde wat (weinig plek om te vegen....hi. .hi).
Sorteerde, knipte, telde , scheurde, dacht na, stapelde, verwisselde, fotografeerde, sneed, och wat was het fijn.
Vriendin M kwam, in dezelfde kledingstijl, een bakkie boven doen.
We spraken haar klussen door, mijn verzinsels, onze levensvragen en ze vond dat een uitbouw aan mijn thuisatelier erg nodig was. De muren stonden te bol...
Tja...
Gelukkig heeft manlief geen binnenshuishobby en geen werk waarvoor hij thuis dingen moet voorbereiden.
Gelukkig heeft zoonlief gewoon 1 eigen kamer.
Dus heb ik in de loop van de jaren op vele plekken in huis spullen verzameld.
Zoals voorraad leer, vilt en stoffen.
Voorraad tassen.
Lesmaterialen kleuters en kunst projecten.
Kratten met mozaiek materialen.
Wol, katoen, kralen, band, touw, lint,....
En natuurlijk ook gereedschap, machines en lijmsoorten.
Kinder- en natuur- en  bijzondere boeken, ook onmisbaar voor een echte kleuterjuf.
Heerlijk dagje met mezelf in een soort stilte. 
Binnenkort maar eens een uitverkoop doen van zelfgemaakte gebruikte tassen , proefmodellen . Want dat die er nog hangen is ook jammer.
En creatieve workshops aan huis zou ook wel wat zijn.
Zo maar even met mijn kop uit het dakraam, heb ik toch wat frisse lucht!

Inspiratie!

Vandaag bezochten we een kunstroute in Amersfoort. 'Vreemde gasten'
In prachtige oude huizen kregen kunstenaars de kans hun werk te exposeren. Dus we bekeken prachtig (en minder mooi) werk en kwamen in zulke mooie oude huizen.
Lang werkte ik in Amersfoort dus ik kwam ook nog oude bekenden tegen.
Theo Naessens had 100 vreemde gasten gemaakt van pulp die op een mooie grote tafel stonden. Dagelijks zet hij bijzondere foto op face book dus een aantal beesten waren al een keer voorbij gekomen. Elk beest(je) heeft een karakter.  

Onderweg liepen we langs prachtig hekwerk, schutting. Daarvan deze foto's. 

Zin in zee

Frietjes eten met meeuwen aan zee.
Al weken geleden, maar heb alweer zin in zee.
Altijd zin in zee.

Ik probeer hier klein filmpje te uploaden maar lukt nu niet. Morgen plaats ik het....als dat lukt.

Helaas is het niet gelukt, dat moet ik nog eens uitzoeken.
Het was een prachtig (hihi) kort filmpje vanaf laag standpunt van een  meeuw die een frietje opvangt. Op de achtergrond de zee en opeens een meisje wat van rechts naar links door het beeld rent.
Die foto liet ik al eerder op mijn blog liet zien:

Lesmaterialen maken

Dat blijf ik maar doen. En blijf ik ook heerkijk vinden. Dingen maken voor in de klas. Lesmaterialen bij de doelen die je bijvoorbeeld voor kleuters hebt .
Materialen die uitdagen. Lessen die de kleuters inspireren creatief te zijn, te spelen en te leren.
Deze week maakt ik soort doolhoven van stof. Er zit een knikker in die ze door het spoor moeten duwen. Ze oefenen de fijne motoriek en door het gebruiken van zachte en stroevere stoffen doen ze allerlei tactiele ervaringen op.

Waar is zoonlief ?

Al sinds maart 2015 is zoon Jaro op reis.
Al eerder vertelde ik dat hij onderweg een lief Canadees vriendinnetje Charlie heeft ontmoet en samen een hondje Banana gevonden. Ze verdienen geld door vertaal, schrijf werk. Zij maakt illustraties en animatiefilmpjes in opdracht. Ze maken samen veel mee en zijn erg gelukkig samen.  En....ik vind haar zo leuk! (Ookal ken ik gaar alleen via verhalen en video bellen).

Hij is zo gelukkig en dat doet een moeder goed.  Dagelijks begroeten wij  elkaar met onze begroeting :' Tjoemie'. (ons lievelingswoord al sinds 2002). Er zijn gelukkig zoveel digitale mogelijkheden om contact te hebben.

Ze reizen Europa door en reizen  ivm hond en om kosten te besparen altijd met trein,boot of 'blabla' taxi. 

Sinds zaterdag zijn ze in Macedonië.
Ze zitten aan de Matka Canyon....ze genieten weer met volle teugen van een mooie nieuwe plek.  Over een maand gaan ze een paar maanden op een huis passen in Bulgarije.
Gister hadden ze 4 uur gewandeld door de bergen en koffie mee genomen in een thermoskan.
Kijk dat doen wij ook altijd ,dat vind ik dan zo leuk.
Geniet van de foto's!  En zie hoe mijn zoon een vreugde sprongetje maakt.
Ik ook in mijn hart.

Tas in een dag

Vandaag maakte vriendin L en ik in atelier beide dezelfde tas. Ben benieuwd hoe hij bevalt! Van 11.00 tot 18.00  gewerkt in atelier. Heerlijk.

Parade voor ieder1

 

Vandaag was in Amsterdam de parade voor iedereen ( ieder1). Een parade van de Bijlmer tot het Museumplein, voor iedereen. Nederland is voor iedereen was de strekking, in Nederland is iedereen welkom.
Ik wilde graag meelopen maar uiteindelijk zag ik erg op tegen de mensenmassa dit weekend.
Het is een geweldig initiatief, er werd veel prachtige reclame voor gemaakt op televisie en in de media.

In Utrecht stonden grote borden met mooie foto's. Op een van de zuilen stond een prachtige tekst. Op de foto niet goed te lezen daarom hier uitgeschreven.

Hopen heeft iets hopeloos

en een hoop daarvan is angst

tot vrijheid of gelijkheid

leef ik liefde duurt het langst

niet bang voor wat allang is

anders geen verandering

het woordje 'Nederlanders'

daar zit anders gewoon in

( schrijver onbekend voor mij)

Dat is het precies, zo voel ik het ook en dat wil ik uitdragen in mijn dagelijks leven.

Helaas vandaag niet op de parade voor ieder1 gelopen, maar in gedachten was ik er erg mee bezig.

Roest blijft

Oude werktuigen, fabrieksbuizen, machine onderdelen  roesten ook als ze jaar naar jaar buiten blijven liggen.
Maar altijd vind ik het prachtig.  Die bruine oranje kleur die er zo natuurlijk uitziet.
De volgende foto's is weer verzameling roest.  Gemaakt in de Verbeeke Foundation in België.

Thuis

Vanavond haalde ik mijn lief op bij zijn moeder in Nijverdal. Ze waren samen week op Terschelling geweest.
Op de terugweg nog even genieten van een prachtige Twentse zonsonderdag.

Doosje lezen

Vandaag verzamelde ik mooie materialen bij elkaar om morgen met kleuters aan de fijne motoriek te werken.
Plastic pincetten, kleine gekleurde balletjes, mini dobbelsteentjes, wattenstokjes, wol, kleine potjes.
Maar ook bollen wol.
Daarvoor knipte ik stukjes karton van een bol.com doosje. Daar kunnen de kleuters dan wol omheen wikkelen.
Nooit eerder bekeek ik zo'n doosje echt goed. Vandaag ontdekte ik dat er een soort van gezellige zinnetjes op staan.
Je wordt door meneer bol.com persoonlijk aangesproken. Maar waarom eigenlijk?
Het is natuurlijk bijzonder aardig.
Maar toch..... het is me nog nooit opgevallen.

Klein maar zo mooi

Een lunch met een fijn mens, zeer ervaren juf bij wie ik bij stage liep en bij wie ik vroeger projecten heb begeleid vanuit mijn kunst educatieve werk. Kortom bij onze eerste ontmoeting een klik en dat blijft! Bijpraten, lachen, opvliegen en nog veel meer.
Later had ik gesprek met psycholoog en via haar raam was dit mooie lindebloemetje binnengekomen.Het lag er zo mooi op de blauwe vensterbank. Ik vraag me af of andere cliënten het blaadje ook hebben zien liggen vandaag. Het lijkt ook een beetje een insect toch?

Eigen plekje

Weer een leuk en ook mooi gedicht vind ik.

Vreemd maar bijzonder

De Verbeke Foundation is een locatie vol kunst en industriële voorwerpen.
En op dit moment de expositie over Theo Jansen .
Ook daar oliegeur, natuur, piepende geluiden en veel te kijken en te ervaren.