Moederdag

Tja, Moederdag, hier thuis doen we er eigenlijk niet zoveel aan. Zeker niet toen de jongens klein waren.
Alle spontane dingen die mijn jongens maakten of tegen zeiden maakte vele dagen tot moederdagen.
( een knuffel, een compliment, een lekkere beker koffie)

Thuis bij mijn ouders was Moederdag een dag dat we iets moois maakten of kochten voor onze moeder.
Het ging vooral om het verrassen! En om de taart die we dan aten (door ma zelf gebakken).
Er zijn moeders die iets voor zichzelf  kopen, en dan geven ze dat aan hun kinderen om weer aan hun cadeau te doen. Of vaders die voor hun vrouw een heel duur cadeau kopen voor Moederdag.
Dat heb ik nooit begrepen. . . .

Als ik mijn moeder zie is het altijd Moederdag!
Bovenstaande foto is uit 1963, het geknutsel eromheen is uit 2012.( hahaha)
Speciaal voor mijn moeder een paar moederdagliedjes.
( Lieve Mam, klik op het dit liedje, en op dit liedje )
En natuurlijk een  'Suzanne met de mooie ogen'.Al is het dan alleen een foto . . . . . .

Ineke

PS

Lieve Mam, succes en sterkte de komende week in het ziekenhuis, ik hoop dat ze de allermooiste, soepelste, roestvrije knie voor je hebben uitgezocht! Een knie zonder complicaties, waarmee je na revalidatie weer lekker rond kan rennen en huppelen. xxx

Verrassende kikker

Woensdag 2 mei schreef ik over tuinvondsten en onder andere over de dode kikker, zie blogbericht.

Het kleine gedroogde dode kikkertje lag afgelopen 10 dagen steeds buiten.
Vandaag zat ik af en toe buiten (als de zon een opening gevonden had tussen de overvarende wolken) en zat ik naast het kikkertje.
Ik bekeek hem en zag opeens dat hij in een anderen houding lag!
Hoe kan dat nou? Bekijk de foto van 2 en 12 mei, zie onder.

Heeft hij zich uitgestrekt?
Nou heeft het afgelopen dagen veel geregend en is hij natuurlijk weer helemaal nat geworden.
Zou hij stiekem, toen hij soepel doorweekt was, zich even hebben uitgestrekt?

Ineke

Vrije vrijdag, de maat kwijt

Vanmorgen om 8.00 uur kwam zoon K thuis na 4 dagen stedenreis Berlijn. Hij ging douchen en eten,
en daarna heeft hij geslapen, gezellig op de bank. En hij slaapt nog steeds...al meer dan 10 uur.
Ik heb graag iemand om me heen, ook al ligt hij de hele dag te pitten en te snurken... 

Het fluitenkruid is zo hoog dat hond Pip mij niet meer terug kon vinden.

Dit is Koos (broer van Kiek), en onze kleine slak.
Alhoewel, als je dat nou niet had geweten? De maat kwijt?
Vandaag is van alles de maat kwijt.

Ineke

De vrouw met de grote lens

Vandaag gastlessen gegeven aan eerste jaars hbo studenten van docentenopleiding beeldend, muziek en drama. Grote mensen al, in de leeftijd van mijn oudste zoon.

Ik vertelde over mijn baan (tja voor hoe lang nog?), mijn inspiratie, audiovisuele vorming, 24 jaar ervaring, en illustreerde alles met foto's en anekdotes. Het was een bijzondere ervaring, de studenten waren geïnteresseerd, stelde leuke vragen.
Onderstaande foto uit een krant laat ik vaak zien als ik over mijn vak vertel.
De studenten van vandaag begrepen volgens mij wel waarom.

De humor in de foto, de oude dame met superlens op zoek naar mooi detail van de blauwe bloemen, haar houding(ze valt bijna voorover in die bijzondere gekweekte tulpensoort),met beide benen op het gras (is echt verboden), is die gevlochten tas haar cameratas(?), maar ook de rimpelige panty in haar schoenen en de rimpels van de kranten vouw.

Het is zo fijn om mijn ervaring te delen met geïnteresseerde jonge mensen.


Ineke

Transparant?

 

Hiervoor vandaag weinig woorden nodig, ik kijk zo graag naar onscherpe half transparante dingen.

De kleine slak fluisterde trouwens in mijn oor: 'wat ben jij toch een leuk mens'.
(ja echt waar!)

Ineke

Zelfportret

Dit is Mehmet, 10 jaar, hij maakt dit zelfportret met de draad-ontspanner. Deze foto hangt altijd op mijn werkplek.

De foto is gemaakt in 1986. Het project heette 'Zet jezelf op de foto', gebaseerd op deze techniek van zelfportretten maken , een techniek die destijds in Rusland enorm 'in' was.
Dit was mijn eerste fotoproject voor basisonderwijs, op de school van Mehmet voerden we het project voor het eerst uit. Het ging erom dat je nadacht over wat je over jezelf wilde vertellen op de foto.
Voorwerpen, houding, kader, gezichtsuitdrukking bepalen de inhoud van de foto.
De foto's van de leerlingen drukte ik zelf in de DOKA af.

Wat je niet ziet is dat hij enorme kiespijn had tijdens deze foto opnames.
Heel sneu, hij trok bleek weg bij elke pijnscheut. Hij had voorbereid dat hij als voetballer op de foto wilde, een goede voetballer. Hij was alleen zijn voetbalschoenen vergeten, dus hield zijn gewone schoenen aan. Ik heb nog een foto van hem dat hij juichend op de foto staat. Maar ik voelde de hele tijd zijn kiespijn dus deze foto is voor mij het mooist.
Mehmet ben ik nooit vergeten. En bij alle projecten die ik daarna ontwikkelde en uitvoerde op scholen kwam ik soms ook andere kinderen tegen als Mehmet, kinderen die geïnspireerd aan de gang gaan, waaraan je ziet dat het zinvol is wat je met het project in gang zet.
Creatief zijn en daarvan ook kunnen leren en uitblinken. En met de leerlingen die geraakt worden neem je ook de leerkracht mee, zij ervaren hoe belangrijk kunsteducatie voor de ontwikkeling van hun leerlingen is.
Mehmet is nu 36 jaar, zou hij dit moment nog weten?
Ik vergeet het nooit. En zou dit het liefst mijn hele leven doen.

Ineke

PS  Zelfportret 1986

Zeeballon

Ik zag een zeeballon in Katwijk.
Moederziel alleen.
Dansend op de golven.

Het is een beetje hoe ik het leven ervaar, het gevoel dat je met velen samen bent.
Dat je met alle golven van liefde, vriendschap, inspiratie, betrokkenheid, humor, jouw leven leeft.
Uiteindelijk doet je het wel alleen. Net als de zeeballon.


Ineke

Paarden-pyjama-party

Rondje fietsen, overal paarden in de wei. Zouden ze het koud hebben (de zon scheen)?

Volgens B hadden ze pyjama party (B is echt een man met humor).
Met zulke saaie pyjama's aan?

Volgens mij ziet een echte paarden-pyjama-party er zo uit.

Ineke

Schooltas

Ook al staat mijn leven erg op zijn kop door verwacht ontslag vanwege die enorme bezuinigingen op kunsteducatie, ook al heb ik een steen in mijn buik over het aankomende afscheid van de collega's met wie ik al meer dan 20 jaar samenwerk, toch kan ik razend gelukkig zijn.

Vooral als ik aan het verzinnen ben, of een zelfbedachte tas is klaar, of ik werk ontspannen aan een nieuwe creatie.

A4, ritsvak op achterpand, ritsvak in tas, mobielvak, losse schouderband

Deze tas is een prototype, voor mezelf! Met deze tas ga ik komende spannende periode in.

Mooi?
Ineke

Vrije vrijdag

Vrije vrijdag met gezellige koffie afspraak en mijn studerende zoon een dagje thuis (hij druk aan zijn Spaanse toets).
Maar de ochtend begon met een verrassing van mijn buurmeisjes!

Zij hadden pyama-taartjes-bak-dag en brachten ons deze heerlijke taartjes.

Tijdens mijn wandeling met Pip zag ik een grote kastanje boom met kaarsen, als een taart.
Ze hingen laag en heb ze nog nooit van zo dichtbij bekeken.

Het was een knusse dag, en volgens mij gold dat ook voor de eendjes, die lagen in de kou bij hun moeder in het gras. En met al die weerspiegelingen om hen heen zag dat er heerlijk uit.

Een gewone dag, maar toch ook niet.

Schooltas bijna klaar

Donderdag atelierdag. Weg van alles, gewoon samen met vriendin L werken aan een tas.
De bomen licht groen, overal vogeltjes, radio aan, kopje koffie, en met mijn handen werken.
Mijn denkhoofd is ook erg nodig, want als ik met alle onderdelen voor mijn neus zit dan zeggen
we regelmatig : 'het wordt echt een tas hoor'.

Patroon checken, leer snijden, schalmen, verstevigen, rits inzetten, binnenzakjes, bank maken, plakken, naaien, . . . .

Nog niet klaar! Model 'schooltas', prototype voor eigen gebruik.
Dat is dan wel het voordeel van de tassenmaker.

Ineke

Tuinvondsten

Vandaag tuinwerk, schoonmaakwerk, gezellig samen met B.
En als je dan tijdens dat soms toch vervelende werk gewoon rond blijft kijken dan is er weer genoeg te zien!
Om te beginnen deze kleine gedroogde kikker. Slechts 3 cm. Heeft eerst gezellig door de tuin gesprongen met al zijn broertjes en zusjes, en om één of andere reden is ie doodgegaan.

Dit lijkt een gewone gezellige pot met rode geranium toch?

 Maar let op dat spoor....

Niet van een kleine kikker, van een slak? Waar zou hij heen geslopen zijn? Rondjes, of was het hem op de groene aanslag te doen? (ik weet dat er mensen zijn die de buitenpotten schoonmaken, zonde toch?)

Ineke

Foto van vroeger

Hiermee maakte mijn ouders vroeger foto's.
Op vakantie maar ook gewoon thuis.
Wat opvalt is dat wij er altijd half opstaan, misschien werd er te snel gedrukt, of niet goed gekeken.
We hadden altijd veel lol als we de foto's bekeken na de vakantie.
Benen met een muurtje, etc.

Zo ook onderstaande foto.

Het is een foto van een geweldig moment. Stoeien met mijn vader als hij uit zijn werk kwam.
H, Ch, en ik (met staartje bovenop), en broertje S was nog een baby. Pa ligt onder en we mochten met zijn allen paardje op hem rijden.
Ma heeft de foto gemaakt, en helaas zie je niet het hoofd van mijn vader.
Maar ik weer nog precies hoe hij dan keek, lachend kreunend.
Je ziet dat we onze pyama's al aan hebben, dus na het stoeien gingen de kleintjes eerst naar bed, en mochten H en ik nog even opblijven.

Zouden zulke foto's de reden zijn geweest dat ik in de Audiovisuele vorming terecht ben gekomen?

Ineke