zondag 15 juli 2018

Familie zwemmen

Gisteren werd mijn vader 84.
Het zou gevierd worden met het eigen gezin.
De jongste zoon moest werken dus wij gingen met oudste zoon en schoondochter een dagje naar Oost Souburg. 

Mijn moeder had al eerder aangegeven dat ze zo graag in zee wilde zwemmen en dat dat zo'n tijd geleden was.
Dat gold ook voor mij. Ik zwem soms maar 1 keer per jaar in zee.
Charlie de schoondochter is een echte zeezwemster en overal waar zij met mijn zoon op huizen past ontvang ik foto's van charlie in zee op de mooiste plekjes.
Dus we spraken af dat we in de loop van de middag (na de taart) even gingen zwemmen.

Ma verheugde zich enorm.
Ik verheugde me om met mijn moeder te zwemmen, daar heb ik zulke fijne herinneringen aan.
En Charlie verheugde zich om met haar Nederlandse Oma te zwemmen.

Natuurlijk gingen er uiteindelijk meer mee.
Manlief,  zoon, en twee zonen van mijn broer.

'bas even een foto dat duiken we onder', riep ik.
Dat duurde even (de foto) en direct daarna was mijn moeder al 'door'.
Ik sta altijd enorm te tuttebellen
Traditie is dat er niet met water gegooid wordt als iemand nog niet door is (met die afspraak boft ik erg....).
Wat was het heerlijk : drijven, gooien met zeewier, lachen, de jongens lokken, bal gooien, gillen, en steeds maar zeggen hoe fijn het was.
Een gewoon heerlijk ontspannen gelukkig gevoel.

Manlief kwam oom. En uiteindelijk de neven ook, ookal hadden ze geen zwemspullen mee.

Terug aan de kant was ik weer vergeten dat als er een groep mensen gaat zwemmen aan klein strandje, iedereen aan de kant het hele schouwspel kan horen en volgen..... 

Thuis gekomen bekeek ik de foto's en ontdekte ik dat manlief tijdens het willen fotograferen van ons drieën in de zee een aantal ' per ongeluk gelukt' foto's had gemaakt.

Daar was ik ook weer zo blij mee.

Wanneer gaan we zwemmen?

vrijdag 13 juli 2018

Feel good

Nu we als volwassenen samen zijn halen mijn zonen heel veel herinneringen uit hun kindertijd op.
Vanuit volwassenheid lukt het ze naar hun jeugd te kijken.
Als moeder is dat heerlijk om te zien.
Ondertussen huppelt er een vrolijke schoondochter omheen die geniet en op wie we allemaal dol zijn.
Vanavond keken we samen Mama Mia, een film die we beide al vaak zagen.
Samen op de bank dicht bij elkaar, Charlie en ik. 
Heerlijk.

De film heeft een dun verhaal en is wat oppervlakkig.
Maar bij deze film is de locatie zo prachtig (klein Grieks eiland). Er wordt prachtig gedanst en gezongen.
De sfeer tussen jong volwassenen en ouders, vriendinnen die plezier maken: allemaal ingrediënten voor een feel good movie.
Zeker als je er samen met Charlie echt samen naar ligt kijken.
Ondertussen droom ik dan van wekenlang wonen op zo'n eiland met vriendinnen en vrienden, zwemmen en bootje varen, wonen in zo'n oud huis,  zingen en dansen.

Nu is het bedtijd.


dinsdag 10 juli 2018

Kinderen blijven inspirerend

We zijn aan het drinken en fruit eten.
We hebben het over vakantie en dingen doen. Over iets naar je moeder appen.
' X kan dat niet', zegt kind Y.
Ik weet wat hij bedoeld.
'nee', zegt Z, 'want daar is geen bereik'
X kijkt ontspannen rond : ' daar is ook geen wifi'
Ze zitten met zijn drieën tegenover me aan tafel en kijken me met pret ogen aan, ook X. Ze lachen niet maar je ziet dat het echte vrienden zijn.
Ik ben aan de beurt, dat verwachten ze.
'geen bereik? ', zeg ik.
'zijn moeder is dood'
Ik moet van binnen lachen om deze jongens, en ben ook geroerd hoe ze dit gewoon zo aanpakken.
Ik weet dat de moeder van X na zijn geboorte overleden is.
Een kind naast me schrikt van de opmerking, 'is zijn moeder dood?'.
Ja al erg lang' zeg ik tegen hem.
Ik vraag aan X of zij dezelfde krullen had als hij.
' ik zou het niet weten', zegt X.
Y vraagt om de appelstroop.
Zomaar een gesprek op de bso waar ik sinds juni werk.
De foto's zijn van de huisjes en tenten die ze zo graag maken en waar ze lezen of een klein spelletje doen.
Ik voel dat ik van betekenis ben voor ze.
Met mijn zoektocht naar wat er allemaal kan op deze locatie, vinden de kinderen ook nieuwe dingen.

zaterdag 7 juli 2018

Compleet

Mijn gezin is compleet.
Vanavond haalden we Jaro, Charlie en Banana op in Düsseldorf. Ze hadden 2 dagen getreind vanaf Zagreb Kroatië.
Dat moment dat Bas en jaro stralend op elkaar aflopen.
Heerlijk.

De terugweg met zijn vieren, twee rugzakken, hond en 2 andere tassen in de Fiat panda...
Wat een pret.
Jaro en Bas hielden voetbal WK bij en Charlie en ik zongen hard mee met heerlijke liedjes.

Nu ligt iedereen in bed. Veilig thuis.
Huis is vol, met mensen, spullen en vooral veel liefde

Kan niet wachten morgen met zijn allen wakker te worden.

Wordt vervolgd.

vrijdag 6 juli 2018

Groeiende meters

Dat je zo kunt genieten van een klein moestuintje. Eigenlijk vooral van die prachtige groeiende pompoen, courgette en komkommer planten.
Heeft alleen water nog en groeit maar door. En de bloemen.... geel/oranje, een prachtige felle kleur. Alsof het licht geeft. 
En na bevruchting....bzzzzzz. groeit er een vrucht aan het steeltje. Ik ben er zo vol van.
Dagelijks ga ik even naar de moestuin(gewoon achterin de tuin) en dan ga ik even zitten met een kopje koffie.
Met zicht op de grote groene bladeren en de lange kruipende stelen overdoen ik dan het één en ander.
De courgette blijkt een gele soort.
De komkommer krijgt een broertje.
Twee pompoentje opgegeten, maar ook 2 groter groeiende.

Kortom.
Neem een groente plant.
Van 1 pompoenplant heb je meters plezier..

maandag 2 juli 2018

In de natuur

Bso, buitenschoolse opvang in de natuur.
Natuurlijk hoor je een drukke weg op de achtergrond, maar alles wat je ziet is natuur, met een fort, bomen en water.
Na een onrustige tijd op deze lokatie met veel vervanging proberen collega en ik alles te bekijken, uit te zoeken, bij te werken.
Er komt van alles uit de kasten en dat brengt mij en de kinderen op veel ideeën.
Vandaag tenten gebouwd over takken
(ineke, koop je knijpers?),  gespoten met water spuiters (ineke, is er een reserve onderbroek anders wil ik niet nat worden) en lezen en uitrusten op kleden in de schaduw (ineke, mogen de grote kussens ook op het kleed buiten? Ik wil relaxen omdat ik energie wil overhouden voor mijn voetbal training).

Het is ontspannen werk, prachtige omgeving, in mijn eigen fijne wijk, en ik voel dat ik van betekenis kan zij. Voor de kinderen.
Voor nu gaat het daar om.

Dit gedroogde stuk elfenbankje vond ik en fotografeerde ik. Dan weet ik dat er daarna spontaan een gesprek volgt over paddestoelen, elfenbankje, elfjes. Gaat vanzelf met kinderen. 

zondag 1 juli 2018

Joehoe

Dit was een lange blog-loze periode.
Een terugslag en ik koos voor prikkelloze week.  En veel rust en klein leven.
Ik geniet van tuin die op deze zomerse dagen onze woonkamer twee keer zo groot maakt.
Op de plaats waar we 15 jaar een vijver hadden heb ik nu een mini moestuin.
Pompoenen en courgettes, vooral om de prachtige bladeren en de lichtgevende oranje bloemen.
Daarnaast komkommers en tomaten.
Het groeit snel, elke dag nieuwe bloemen en mini pompoentjes.
Mijn eigen fijne thuis.
Het werk gaat goed. Ik geniet van het stressloze werk en contact net de kinderen.
Het is in de natuur aan de rand van de wijk en nog steeds altijd mooi weer geweest.
Kortom ik ben er weer.

zondag 17 juni 2018

Hang-verlangen

Twintig jaar geleden kreeg ik een mooie hangmat van man en kinderen.
Die zouden we meenemen naar het gehuurde huis in Frankrijk.
Daar heb ik heerlijk gehangen, geschommeld en zelfs in gedommeld.
Dat was ook thuis de bedoeling.
Hangmat achterin de tuin en dan heerlijk hangen en ontspannen.
Helaas hangt hij nog niet....
Nog geen ophangsysteem gemaakt.
Ik kan het niet zelf, de kinderen destijds ook niet en blijkbaar manlief ook niet.
Best vaak spreek ik mijn hang-verlangen uit.
Maar helaas..... Het is er nog niet van gekomen. Manlief ziet beren op de weg.
-maar waar dan-kun jij er nog wel in- zo'n gedoe - blabla
Natuurlijk had ik gewoon iemand kunnen inhuren en hup zelf regelen.
Toch zou ik nooit een hangmat cadeau geven zonder ophangsysteem.
Ik geef ook geen fiets zonder wielen, een vijverplant zonder vijvertje of schoenen zonder veters.
Inmiddels zijn de zonen volwassen en is manlief nog steeds mijn liefste man.
Maar och och wat verlang ik naar hangmat- hangen.
Twee grote stevige palen moeten goed en diep de grond in. Er is plek achterin de tuin.
De hangmat ligt op zolder.
Werk tekening opgezocht.
Nu maar hopen dat het kwartje valt.
Dat moeders nog steeds heel graag in haar hangmat wil hangen.
Dat ze daar al 20 jaar op wacht.
Hang nu op de bank, maar dat schommelt niet zo fijn.

donderdag 14 juni 2018

Deurkleur

Terwijl de schilders de achterkant van ons huis schilderden maakte ik koffie.
Toen ik eindelijk zat, zag ik dat het niet zomaar een bakkie was.. Een eigenwijs kopie koffie keek me aan.
Ik had namelijk al een tijdje gebladerd in de Ral-waaier.
De achterkant van ons huis heeft rode bakstenen en witte kozijnen en ook nog stukken grijzig/bruinig geworden hout.
Heel mooi.
Nu willen wij de achterdeur graag in een kleurtje.  We? Nou eigelijk ik.
B weet het nooit zo goed. Hij dacht aan wit.
Dat kan natuurlijk ook.
Eigenlijk kies ik steeds een andere kleur.
Donkerblauw,  lentegroen, taupe, grijsblauw zijn de kleuren die we al gehad hebben (we wonen hier inmiddels al 26 jaar).
Er zijn natuurlijk regels over kleuren en huizen. En ook over combinaties.
Dagen gaat het door mijn hoofd. Ik.
Zie de achterkant van het huis en al het groen van de tuin voor me.
En nu denk ik steeds aan okergeel.
Morgen beslissen.
Lekker belangrijk dit.


dinsdag 12 juni 2018

Op de rit

Sinds deze maand werk ik in de buitenschoolse opvang met kinderen van 7 tot 10 jaar. Op een prachtige locatie aan de rand van de wijk langs het water en in de buurt van de oude forten.

Na 2 jaar ben ik er weer.
Ik was er al hoor, ben er altijd geweest.
Maar na te zware baan in onderwijs ben ik er echt uit geweest.
Burn out en overgang is een te pittige combinatie.
Maar nu.... Ben ik weer in mijn kracht en begonnen met werk dat me geen spanning geeft.
Het is zelfs een super ontspannen baan.
Voor nu is het goed.
Eindelijk inkomen, kinderen om me heen, structuur, en iets opbouwen.
In 2019 ga ik bedenken wat ik echt nog zou willen.
Lonkt het kleuteronderwijs?
Of creatieve lessen in basisonderwijs?
Allerlei mogelijkheden met mijn achtergrond. 
Voorlopig ben ik gelukkig met dit.
Op de rit dus. 

Kind M,(8)
' ineke, ik zag een piemel in de vorm van een bakblik'.

Kind R:.(7)
' ik maak even een ontwerp tekening voordat ik ga beginnen met mijn mimi konijnenhok'

Vanmiddag werden er bomen gesnoeid in het park naast gebouw.
Ik maakte voor 5 man koffie, en...... de houthakker zaagde wel 35 plakken hout voor ons af.
Zo doe je dat dus. 
De kinderen waren zo gelukkig.
En de collega's ook.
( daar zou ik nou nooit aan denken zeiden ze).

Binnen 15 minuten was er een soort hinkelbaan met houtschijven, een koekjes fabriek met plakken en zaagsel, knutselplanken, krukjes gestapeld.
En nog veel meer,

Je hoeft zo weinig te doen de kinderen te inspireren tot spel en creativiteit!

Op de rit dus. Ik werk weer. 

woensdag 6 juni 2018

Rabarberpret

Zo'n blad, heb ik al dagen plezier van.
Tegen het raam in de keuken.
En dan morgen rabarber maken.
Wat een pret.

dinsdag 5 juni 2018

Borduurkunst

De laatste periode ben ik niet zo'n regelmatige Blogger meer.
Soms loopt dat zo, dan heb ik geen verhaal of verwondering.
Of geen schrijfinspiratie.
Vandaag kreeg ik van vriendin S (die van die mooie oude boerderij in Franse Ardennen) een enorm groot borduursel.
Het paste net in de panda.
209 nietjes moest ik verwijderen en toen had ik hem van de plank.
Ik bedenk me dan altijd hoe zo'n Franse vrouw daar avond na avond aan heeft zitten werken. Tellen, borduren, afhechten.
Hoeveel jaar zou ze er wel niet over gedaan hebben.
En waarom kiest ze dan dit schilderij van Jean Baptiste Oudry.
Zou ze een plekje hebben waar hij komt te hangen?
En als het klaar is, is ze dan zo blij dat ze manlief aanmoedigt hem mooi in te lijsten, en zou hij dan zo trots zijn dat hij er veel aandacht aan besteedt? Nietje na nietje schoot hij erin om het zo goed mogelijk op te spannen.

Toch vreemd, dat ik denk dat een Franse vrouw het borduurde en haar echtgenoot het inlijstte.
Ik ken mannen die prachtig borduren....
En ik zou het zelf hebben ingelijst.
Maar toch, een boerin in een boerderij die dagelijkse wat steekjes zet.
Dat is toch een mooi beeld.

Ik zocht een foto van het schilderij uit 1756 erbij. Prachtig vind ik dat, zo'n mooie plek en prachtig van sfeer en kleur.

Morgen gaat ie in een sopje en laat ik hem wapperen aan de lijn.
Dan is ie klaar om verwerkt te worden in een tas.

dinsdag 29 mei 2018

Creatieve sport

Vandaag deed ik aan viltsport.
Graag wilde ik een deken leren vilten en samen met een lieve ex collega M deden we een workshop van een dag bij Wolkol.
Twee vakvrouwen die alles over wol, spinnen, verven, kaarden en vilten weten.
Zij schiepen een fijne werksfeer en droegen allerlei mogelijkheden en materialen aan.
Bijzonder om deze dag met M te doen!
Kunnen we goed samen.
De workshop begon 'zacht'. Zachte gekaarde wol als basis op een eigen tafel.
Daarna begon het schilderen met wol.
Hoe wil je dat de deken er uit gaat zien?
Welke kleuren, vormen, en textuur kies je.
Marijke begon met veel oranje maar legde er dunne lagen met kleur over.
Ik wilde ronde groene vormen met randen eromheen. Later wilde ik draadjes.
Zachte vormen en dan beetje tekenen met draadjes werd het. Dit proces was zacht en creatief.
Het was inmiddels 31 graden.
Toen het viltproces.
Begieten, in pakken tussen lagen bubbeltjes folie, beetje duwen, zachtjes wrijven, harder wrijven, en dan rollen in plastic.
480 x een slag rollen.
Mijn hele lijf deed mee.
Heerlijk sporten, met een zelfgevilte denken als vooruitzicht.
Het eindresultaat werd mooi, op de terugweg spraken we over andere mogelijkheden met kleurgebruik en vormgeven. Dat hoort erbij bij ons.

Kortom dit is goede sport voor mij.
Echt waar.
Ik doe dus aan viltsport.
Nu al spierpijn...

vrijdag 25 mei 2018

Kleintje pimpelmees

We aten met de club van zeven oud collega's van Kunst Centraal.
Altijd bijzonder, afwisselend bij iemand thuis, en nog steeds betrokkenheid bij elkaar.
Zij kennen mij zo goed.
Zoveel meegemaakt en zoveel verzonnen en zoveel gelachen.

We aten bij de openslaande deuren en plots hoorde ik wat fladderen en ik voelde iets tegen mijn billen.
Th zei dat ik stil moest blijven zitten.
Er hing een heel jong pimpelmeesje aan mijn blouse.
Voorzichtig haalde hij hem er af en we keken allemaal hoe het kleintjes voorzichtig rechtop ging zitten en opeens weg fladderde.

Zomaar een bijzonder moment.

dinsdag 22 mei 2018

Dure zooi

En zien jullie het?
Zo'n bak met kaartjes met ijzergaren, daar kan ik lang naar kijken.
Het liefst kocht ik van elk kleurtje één.
Maar ik deed het niet... Hihi
We waren op een gewone markt en dat stond een dame met een kraam vol naaispullen.
Het zag er vies uit, zakjes met vocht, hele oudje kaartjes met knopen, verkleurde bandjes.
Natuurlijk geniet ik van zo'n kraam.
Maar het was allemaal zo duur.
Echt vreemd.
De spullen klopte niet bij de prijzen.
De dame die gebraden kippen verkocht had het veel drukker.


maandag 21 mei 2018

Mini maar groots

In 2012 schreef ik er al over :hier
Afgelopen dagen in Frankrijk bezochten we een kringloop winkel en twee vide greniers.
Eentje in een klein dorp, iedereen stond buiten met zijn spullen en de sfeer was dorps en gemoedelijk.
Vandaag bleek het in een buitenwijk van Revin te zijn. Veel plastic speelgoed en kleding. Zo'n andere sfeer dan die van gister. Meer armoede dat zag je duidelijk.
Je weet dus nooit hoe de rommelmarkt is.
Dat blijft spannend ;¬)
Vandaag had ik een leuk gesprek met een man in leger uniform die achter een kraam vol legerspullen stond. Met een rood verbrande neus en een baret op zijn hoofd genoot hij van een stokbroodje worst.
Plots viel mij iets achter zijn kraam op: een kleine tafel met allerhande oude naaispullen als knopen en bandjes.
Hij bood me knopen aan, ik mocht een beker vol scheppen voor 1 €. Ik vertelde dat ik thuis minstens zoveel knopen had en dat ik bij mijn man met knopen niet meer thuis mocht komen.
Hij moest lachen en werd nog vrolijker toen ik mooie oude gekleurde rolletjes met band van hem kocht.
Om weer bij het begin aan te sluiten:
Kijk die prachtige feves ik kocht!
Misschien heb ik er al genoeg, maar wat is genoeg.
Ik vind ze zo leuk en gelukkig zijn het geen grote beelden (zeg ik dan met gladgestreken gezicht tegen manlief).
Als cadeautje of om te verwerken in Mozaïek of gewoon voor 'je weet maar nooit'.
Dat dus.

zondag 20 mei 2018

Beaucoup des fleurs

Het zijn zomerse dagen hier.
Het voordeel van pinksterweekend is dat overal bloemen in volle bloei staan.
De route naar een vide grenier in Warnecourt was zo prachtig. Groene, gele, witte heuvels. Tussendoor oude kerkjes en mooie beekjes.
En dit margrieten veld, zo prachtig.
Alsof je in een soort paradijs bent.

vrijdag 18 mei 2018

In het Franse groen

Het was even nodig en het kon.
Tot en met maandag zijn we weer in 'ferme de la forge' in Foulzy.
De oude boerderij, het enorme verbouw project van vriendin Sj.
Een fijne rustige plek 4 uur rijden van. Utrecht.
Alles groen om ons heen en die de zon zoveel schaduwen. Een fijne combinatie.
Alsof ik in een mooie voorstelling zit.

maandag 14 mei 2018

Syrische zus

Overmorgen begint de Ramadan. Dus ik fietste eind van de dag nog even langs het Syrische gezin. In de hoop dat moeder  thuis was en we een kopje Syrische koffie konden drinken.
We hadden lol zonder woorden. En sommige dingen kan ze al een beetje zeggen. Ze snakt ernaar dat ze met mij kan praten. Zoonlief kwam naar beneden, hij vertaalt graag onze gesprekken
Er lag een bord met visjes, gefrituurde grote sardientjes. en een bord vers gefrituurde bloemkool.
Terwijl de koffie werd gezet at ik zo'n visje
Hmmmm knapperig en zout en met citroen erover ook nog fris.
Ik at wat bloemkool roosjes.... Zo lekker
Onze Hollandse bloemkool in een knapperige vorm.
Nog een visje.
Nog een visje.
Bijna het hele bord bloemkool.
En als toetje heerlijke Syrische koffie met een pruim.

We hadden lol. Ik moest nog koken voor mijn mannen maar had mijn buikje vol.

We spraken over de ramadan en ik wenste hun een goede maand.
Of ik op hun suikerfeest kwam...
Ze hebben hun familie niet hier en die missen ze juist deze tijd heel erg.
Die wonen ver weg in verschillende landen.
Vroeger altijd heel dicht bij elkaar en nu zo veel afstand.
Dag zus zei ze, ik kreeg een knuffel.
En in mijn fietstas zat een zak met fruit en een bloemkool. Ik heb geleerd dat te accepteren, doen ze in Syrië altijd bij zussen en familie...
Zo'n vrolijk uurtje, maar je voelt ook de zwaarte op zo'n moment. De zwaarte van het gemis en zo ver weg zijn van waar je je het meeste thuis voelt.
In mijn hart is nog plek genoeg.

zondag 13 mei 2018

Elke dag moederdag

Vol liefde.
Zo voelt het.
Dochter zijn en moeder zijn.
Elke dag moederdag!
Toch?

vrijdag 11 mei 2018

Vrouwen onder elkaar

Eind van de dag nog even met vriendin M een bakkie op het koffie terras bij de kinderboerderij.
Bijkletsen over afgelopen dagen.
Dat is echt een rijkdom. Mevrouw Pauw kwam er al snel bij.
We wonen in zo'n fijne groene wijk.
Even fietsen en je zit heerlijk.
Het doet ons beide ook denken aan de tijd dat wij met ons jonge kinderen naar deze kinderboerderij gingen.
Geen koffie ,alleen ijsjes hadden ze toen.
De dieren waren wel veel bereikbaarder.
In de lente hing bij elke geit, schaap of koe een bordje met naam en de datum dat ze kleintje zou krijgen.
Onze kinderen hielden die data bij en zo zagen we vaak hele jonge dieren.
Nu is er een leuke horecagelegenheid gekomen. Met heerlijke koffie en zelfgemaakte taart.

Ach, ik wil maar zo zeggen: zo'n uurtje koffie op terrasje en bijpraten is een cadeautje.
Vraag maar aan mevrouw pauw.