Ik kan niet wachten

Ik kan niet wachten.
Ineke

Perfect day

Zondagmorgen wakker worden en dan dit aantreffen:

Manlief en zoon vonden de racebaan . . . . .
En daarna hoorde ik dit liedje op de radio.

Morgen maandag.
Ineke

Vlissingen

Dagje naar mijn ouders in Oost Souburg bij Vlissingen.
Natuurlijk even de zee zien op de Boulevard.

 

Mijn moeder en ik genoten van de drie aalscholvers de gezellig zaten te keuvelen op de rode trap

(huh, een trap, wat zou dat zijn?) .

En al je door de stad loopt in Vlissingen dat ben je dicht bij de binnenhaven, echt bijzonder.
In een grote prachtige oude loods hebben ze een schaatsbaan gemaakt, echt goed bedacht.

 

Schaatsen naast een haven met zoutwater. Klinkt raar.

Als je van scheepvaart, ijzer en havens houdt dan is Vlissingen een leuke stad.
Je moet er van houden. Maar bijzonder is het!!

Ineke

 

Lichthuisje

Fijn warm nieuw thuis voor M.

Scheiden is niet alleen uit elkaar gaan maar ook ergens een nieuw thuis maken.

Ineke

Gelukkige juf?

Verdiep me in een boek van CharlotteVisch. Het is zo'n fijn boek. Geschreven voor leerkrachten en ouders die de overtuiging hebben dat kinderen recht hebben op een stimulerende en blije schooltijd. Dat ze kunnen leren in een liefdevolle omgeving.
Kinderen leren het meeste wanneer zij zich gelukkig voelen.
En daar wil ik als aankomend leerkracht alles aan doen en over leren.

Ineke

Het is winter

Zodra het schemerig wordt doen we kaarsen aan, de gordijnen dicht en is het winter.
Bij M waren ook de gordijnen dicht en de kaarsen aan op tafel. We deden een bakkie en bespraken van alles terwijl zij aan het koken was.
Er smolt ondertussen iets moois en ik maakte foto's.
Mooie gesprekken, mooie vormen, en het rook steeds lekkerder.
Toen ik thuis was had zoon J weer heerlijk voor ons gekookt.
Het is winter, en ik geniet ervan.

Ineke

HUP

De laatste tijd heb ik wat minder blog-inspiratie.
Ben namelijk totaal gericht op mijn studie, ben veel thuis, maakt studie-opdrachten af, lees veel, bestudeer veel.
En ik leer ook veel, allemaal om een zo goed mogelijke leerkracht te worden en zo snel mogelijk mijn diploma te halen en een baan te vinden.
Want als je je zo verdiept, dan krijg je steeds meer zin in een echte baan in het onderwijs.


Ik maak dus nu niks mee op mijn werk of stage, en thuis is het gewoon heel gezellig met al mijn mannen.
Ook maak ik weinig foto's, en ben weinig met mijn handen bezig, en kan dus zelfs maar weinig maaksels laten zien.
Het is ook een beetje saai, niemand die mijn kwaliteiten op dit moment nodig heeft (de jongens zijn ook al zo groot).
Dat hoor bij werkeloos zijn.
Maar, de studie is echt fijn, en erg interessant.

Dus zeg ik elke dag weer HUP tegen mezelf, want dat is wel nodig.

Ineke

Linzinnig

Basbessen

Toch rouwig

Eten met 5 oud collega's.
Zo vertrouwd.    Zo knus.
En dat voelt weer zo als samen werken.
Ookal ben ik heel blij met mijn carriere switch na mijn ontslag, dit gevoel mis ik soms heel erg.
En na zo'n fijne avond heb ik daar dan toch even een rouwig gevoel over.

Atelier vandaag

Kijkje in atelier vanmiddag 13.46 uur.
De dame is tassencollega L.
Die blauwe leren lap werd laptophoes.

Wel de klok niet de klepel

Vandaag een Aardrijkskunde toets.
Topografie van de wereld, ontstaan van Nederland vanaf ijstijd (pleistoceen en holoceen weten jullie nog/), de geografisch verslag als middel het vak goed te geven, dampkring, ozonlaag, grote waterkringloop, kleine waterkringloop, tektonische platen, pacifische gordel, sediment gesteenten, globalisering, primaire sector, de 6 Nederlandse landschappen, en nog veel meer.

Na 2 uur hard werken aan de toets ben ik gewoon gestopt, ik wist echt dingen niet meer.
Herkende opeens het gevoel uit mijn studietijd in de jaren tachtig weer, dat je er je best voor had gedaan maar toch enorm teleurgesteld was na de toets (en enorme rode inspanningswangen had).
Ik had de studie boeken heel goed doorgenomen, veel topo geoefend,uittreksels herhaald.
En toen ik bezig was baalde ik dat ik niet harder had gestudeerd, meer rijtjes had gestampt.
Het gevoel dat ik de klok hoorde luiden en steeds weer niet wist waar de klepel hing

Maar vanavond kreeg ik een mail..................................................ik had een 5.6 !!!
Dus heb de toets op het nippertje gehaald.
Daar ben ik niet trots op maar ik ben zooooo opgelucht.
Zo fijn.
En dit was de laatste toets die op school werd afgenomen.
Nu nog allemaal verdiepingen, zelfstudies, maar dat zijn papers die je schrijft en beoordeeld worden door vakdocenten.


Ineke

Wijze raad

Dit zijn mijn twee steenuilen.Hele wijze types.
In eerste instantie kreeg ik de rechteruil van vriendin M uit Griekenland.
Toen hij zijn oor verloren had werd hij steeds sipper. Gelukkig vond ik in Wissant de andere uil.
En sinds ze een ere plekje hebben in onze woonkamer krijgen we veel wijze woorden.

Vandaag waren ze zachtjes in gesprek, ik hoorde er niet veel van want ik was bezig met mijn studie.
En als ik aan het studeren ben dan heb ik altijd een koptelefoon op mijn hoofd en luister ik klassieke muziek. Dan ben ik echt afgesloten van alles, en kan ik me beter richten op de studie.
Maar ze waren druk in gesprek, en op weg naar de WC, zonder koptelefoon, hoorde ik de grijze steenuil mompelen:
' ze moet gewoon vanavond stoppen met verdiepen in aardrijkskunde en erop vertrouwen dat ze een voldoende haalt met wat ze weet' 

Het leek me een goed plan . Het dikke aardrijkskunde boek heb ik geconcentreerd doorgelezen, geprobeerd alles te snappen, de topografie geoefend op de laptop, de atlas uitvoerig bekeken, en dat moet maar genoeg zijn.

Dus lezers, deze dame gaat nog even door tot de voetbalwedstrijd (waar de mannen hier naar zitten te kijken)afgelopen is, en dan is het wat het is.

Fijn zo'n wijze uil, je moet er soms wel wat moeite voordoen om het te horen, maar dan heb je ook wat.
(oh ja de een-orige uil hoorde ik nog zeggen: 'en zo is het maar net'

Ineke

Studeren met bakkies

Vandaag vooral veel over aardrijkskunde geleerd.
Buiten koud en zoon met vrienden die aan een tuinbank bouwen.

En lekker bakkies met deez en gene

Ineke

Sint zaterdag

De dag begon met de aankomst van Sinterklaas op tv.

En eindigde met kapotte koplampen en de wegenwacht .

Zonnig Utrecht

Een vrije vrijdagmiddag, even geen studie.
Rond 17.00 reed ik terug uit de stad en de lucht was zo mooi, alles werd er mooier van.
Ik fietste en genoot van de route vanaf  het oude Utrecht naar onze woonwijk Lunetten.
In de stad brandde al feestmaand-lichtjes.

Zonnige tocht op de heenweg, en een prachtige verlichte terugtocht.
Ineke

Proef - tas - modellen

Donderdag atelier dag !
We begonnen met het stoken van de open haard, daar bleven we zitten met uitzicht op het grote bos.
Langzaam werd het atelier warm, en deden we wat kleine klusjes.
En elke half uur zaten we weer samen bij de open haard.
Heerlijk, geen studie, geen huishouden, geen kinderen, gewoon vriendin L en ik in een tuin-atelier-huis in het bos.
Rond 13.30 uur besloten we beide een prototype te bedenken en te maken.
Verzinnen, patroon maken, samen puzzelen over een bodem en proefjes maken.
Stuk leer gekozen, en aan de slag. Ik koos een stuk glimmend fel groen leer. En L had nog een stuk leer van een bank.

De kleur groen is met het kunstlicht héél anders geworden.
Het is namelijk een beetje frisgroene kleur.
Ik wilde graag gaatjes in de tas, tekende het af, en sloeg 268 gaten.

We werkten keihard door.  En tegen de avond waren de 'shoppers' klaar.

De tas van L.: Heel zacht leer, binnen vak, en handvatten die je ook over je schouder kan dragen.

Mijn shopper: Gevoerd en met binnen vak. Kan zelfstandig staan.
Ik denk nog na over de gaten, zou er graag iets op borduren, of doorheen vlechten.

Tevreden naar huis, tas komende week uitproberen. En dan kijken wat anderen van dit model vinden.

Ineke

Ik mis je zo graag

Deze week luister ik weer naar de prachtige liedjes van Claudia de Breij.
En dit is echt mijn favoriet.

Het is zo waar wat ze zingt, en ik voel zoveel liefde om me heen.

Luister maar:  Ik mis je zo graag van Claudia de Breij

Ineke

Elfenbank thuis

Op de oude stronk voor de deur van mijn lieve vriendin M groeien elfenbankjes.
Ze zien er zo zacht uit, dat ik elke keer hoop dat M en ik 'ons bakkie' een keer op een hele grote zachte elfenbank mogen doen.

Het mag ook een grote zachte paddenstoel zijn, die dan een beetje heen en weer wiegt.
Wij onder een dekentje, met onze koude neuzen in de zon.
En dan babbelen we wat met eekhoorntjes, of misschien  met een roodborstje.
Zij geven ons dan wijze raad, hoe je je borstje rood kan houden, hoe je ten tijde van storm toch kan blijven vliegen, hoe je je staart zo mooi fier omhoog kan houden bij voor- en tegenspoed.
Dat zou fijn zijn, en dan zou ik om die paddenstoel of elfenbank heen een huisje timmeren zodat M daar nu even kon wonen.
Ja dat zou fijn zijn.

Want M zit even in zo'n dappere fase, ik ben trots op hoe ze het allemaal doet.
Ze heeft een belangrijke stap genomen, en is op zoek naar een huisje.
Waar ze dan een fijn thuisje van kan maken, voor haar en haar lieve meiden.
Een huisje met zachte dekentjes, en een zacht elfenbankje.

Ineke

Zachte dekentjes en nog meer

Samen met zoon K op de bank onder een dekentje. Binnen 2 tellen lag ons Pipje er ook bij.

Ben dol op zachte dekentjes, zoon K en Pip.

Pompoenmannetje

Terwijl ik bezig was met salade, aardappeltjes, kippenpootjes, hoor ik een raar geluid.
Beetje snifferig, beetje kreunen, en soms hoorde ik wat kleine woordjes;

'he hallo, hallo dame'

'Hier ben ik het pompoen-mannetje'

Beetje vies gezicht was het wel, die onderkant van de pompoen waar dat koppie naar buiten kwam en wat begon te praten.

Hij vertelde dat hij al sinds half september bij de boer in Grijpskerke (Zeeland) buiten op een plank lag, in weer en wind. Hij had het zo koud gehad en wilde zo graag in de soep.
Ik ging door met mijn kipjes, aardappeltjes, en keek soms met scheef oog naar dat koppie uit die pompoen.
Ik beloofde hem morgen een fijn plekje in de oven onder de grill. Samen met rettich en uien.
En hij was blij, grinnikte van blijdschap, en keek me de hele tijd vrolijk aan.

Was een goede dag, zeker als ik zoiets kan doen voor deze kleine pompoen.

Ineke

Donderdag atelierdag

De donderdag in het atelier is een dag met vriendin L en de hele dag met je handen bezig zijn.
Zonder de beslommeringen van alle dag.

Vandaag maakten we slofjes van leer, repareerden ik een paar Uggs, zette een jaszak vast, sloeg holnietjes in een handvat, maakte twee leren kussens voor een vriendin, en werden lekker warm bij de open haard.

Ineke

Kind van vijftig

Vanmorgen nog even de zee zien, met mijn moeder over de boulevard van Vlissingen.
Het was grijs, mistig, en het regende.
Gelukkig komen in Vlissingen de boten  heel dichtbij de kust langs ( daar staat Vlissingen om bekend).
En ik zag een boot, tussen de mistwolken.
En voor het eerst in mijn leven zag ik een boot die overdag lichten aan had. Echt waar.

Nog even naar Michiel de Ruyter gezwaaid, en naar zijn rode vuurtorentje.

Die middag reed ik lekker naar huis, van mijn thuis naar mijn thuis.

Het was heerlijk, als kind van 50 bij mijn ouders logeren en studeren.
En nu weer thuis bij man en mijn kinderen.

Ik ben een rijk mens.

Ineke

Studeren in Zeeland

Zelfgemaakt

Van mijn neef van 16 kreeg ik dit mooie zelfgemaakte tafeltje van dik steigerhout.

Thuis logeren

Liedje met herinnering

Sinds ik weer studeer, kijk ik weer graag naar Sesamstraat.
De zonen (17 en 20) begrijpen er niks van en weten soms niet hoe ze moeten kijken als ze mij op de bank zien zitten.
Nou is Sesamstraat natuurlijk wel een gezellige zorgeloze omgeving om op te groeien en pedagogisch super  verantwoord maar toch.....
Eigenlijk droomde ik er als kind altijd van om in een kinderprogramma met kinderen een soort presentatrice te worden.
Toen de jongens klein waren draaiden we in de auto altijd cassettebandjes met Sesamstraat liedjes.
En toen ik dit liedje hoor raakte het me heel erg.....het werd mijn favoriete liedje.
We hadden allemaal een favoriet liedje, en ik had er twee.
Deze, en het liedje de Schommel, maar daar blogde ik al eerder over.

Luister goed daar dit liedje, het gaat over heimwee, en daar had ik als kind veel last van.

Ineke

Enorm rijkdom

Foto

We waren toen aan zee
maar ik weet er niets
meer van, wel weet ik
hoe mijn vader me omhoog
gooide en later weer opving

Dat moment dat moeder
in de camera ving:
Vader ik kom,  ik kom
ik zweef in de lucht
boven zee als een vliegtuig

Mijn armen gespreid
ik wist zeker: hij vangt me op
de verrukking, de angst ook
mijn voeten gestrekt
juichend maar zonder geluid.

Remco Ekkers

Dit gedicht las ik vaak voor als start van een cursus of workshop voor leerkrachten. Die gingen vaak over fotografie, herinneringen, werkvormen enz.

Ik heb zoveel herinneringen van toen ik klein was, weet ook nog aardig wat van toen ik 3 jaar was.

Veel mensen om me heen hebben geen herinneringen aan hun peutertijd.
Bij mij zijn het gewoon duizenden beelden,tienduizenden.

En dat is handig als beelddenker, ik kan voor mezelf een soort dia voorstellingen afspelen.En bij al die dia's weet ik ook nog wat ik vond of voelde.
( zoals de inrichting van de kelderkast bij mijn oma, de vloerbedekking op de trap in het huis waar ik de eerste drie jaar van mijn leven woonde)

Dat is me toch een enorm rijkdom.

Vaak gaan die dia series 's nachts door.

Dat dan weer wel.

Ineke

Onderweg zag ik. ..

Onderweg naar het noorden, naar mijn opleiding, zag ik. . . . .

Plekje

Dàg

Lieve Carolien, 
Vanmiddag waren we met jouw familie en vrienden in je boshuisje in Hollandse Rading.
Het boshuisje, jouw droom, jouw plannen, de stress erover, de klusmomenten in het huisje, de sinterklaas avondjes met zijn drieën, en de natuur waar je zo van genoot.

Het zag er prachtig uit vandaag, vuurtje in de tuin, lekkere dingen op tafel. Ik voelde jouw gezelligheid.
Maar voelde me ook onbestemd, je was er niet.
Ik vond het fijn je moeder en je broer en zus te zien. En ook alle vrienden die zo betrokken bij je waren.
Zij zijn zo goed bezig, echt knap hoe ze het doen na jouw ziek-zijn en overlijden.
En je nichtje Eva vertelde dat ze het zo gek vond dat je er niet meer was. Ze zei dat ze veel raakvlakken met jou had en dat ze jou daarom zo miste.` Waarom was nou juist jij dood gegaan` vroeg ze zich af.
Je was een bijzondere tante voor haar.
En voor al die mensen die er vandaag waren was je ook bijzonder.
We zaten, praatten, en er waren bubbels en een lief woord van je broer.
Je moeder bedankte iedereen, en dat deed ze zo dapper en mooi.
Het was niet fijn om weg te gaan, ik wil het boshuis achter me laten, betraand liep ik door de regen naar de auto.
Ik mis je lieverd, onze lol, betrokkenheid en soms wil ik je zo graag`gewoon` iets vertellen. Over mijn studie, mijn dromen, wat ik meemaak, en over wat ik heb verzonnen.

Dàg! Voor altijd in mijn hart, enne...je hebt daar een mooi plekje  met openslaande deuren, natuur, en rust,veel rust.


Ineke