Niet voor mannen ;-)

Je gelooft het niet.......
Het is vandaag wereld menopauze dag.
Echt waar.
Dus?
Hang uw tampons in de bomen. Plak een mndvrbnd met vleugels op uw voorhoofd en eet een moederkoek.
Gefeliciteerd dames.

Vanmorgen gesprek en onderzoek bij overgangs verpleegkundige en gynaecoloog. Wat een gedoe die hormonen.  Ze schommelen en rommelen en is in mijn geval nog maar het begin.
Ik breid er hier maar niet verder over uit.
Ik kan me nergens ziek melden maar kan nu ook niet voor de klas.

Maar gelukkig is het een feestdag:
Wereld menopauze dag.....hoe komen ze erop ( hoe kom ik er van af).

Machinepret

Ben dol op machines. Dus ook als ik met mijn leermachine naai, dan geniet ik zo van de metalen voet die soepel door het dikke leer snijdt.
Daarnaast houd ik ook erg van alle mogelijkheden van apparaatjes.
Vandaar deze rare afbeeldingen van de voet van mijn leermachine.

Geniet mee

Weinig woorden nodig!
Heerlijk weekend in Zeeland met manlief bij mijn ouders. Wat een rijkdom op mijn 53 ste.

Zonnig zeeland

Ja hoor ik ben er weer:  met manlief genieten van een weekendje bij mijn ouders in Zeeland.
Mosselen en vis eten.  Naaien en haken met mijn moeder. Koffie in de zon op de boulevard. Ach. ..gewoon genieten.

Leporello

Naar aanleiding van boek van Floor Rieder 'Waar is Ludwig' maakte ik leporello's (uitklapboek) met een groep 2.
Vooraf had ik  leporello als uitdruk model gemaakt op dik A3 papier (gewoon met stevige naaimachine en dan zonder garen). Zie foto's.
Kinderen vonden het geweldig en ze waren zo trots op hun mini uit klapboekje.  En dat woord Leporello.....zo trots dat ze wisten wat dat betekende!

Mini appeltjes uit Nigtevecht

 

Kleine appeltjes vond ik op een wandeltochtje door Nigtevecht. Nigtevecht is een deelgemeente van de gemeente Stichtse Vecht. Kleine keiharde sierappeltjes.
Loenen, Loenersloot, Nieuwe ter Aa, Vreeland, Breukelen zijn een aantal van de  kleine dorpjes langs de Vecht. Veel graslanden , water en prachtige oude huizen. Echt een aanrader!

Digital nomads

Zo noem je mensen die geen vaste woonplaats hebben,  met laptop over de wereld reizen en werk doen met hun laptop.
Mijn zoon is een digital nomad, met zijn vriendin Charlie.
Dat gaat ze goed af , al wordt de druk groter te willen weten wanneer hij naar Nederland komt en ik hem en zijn grappige lieve creatieve vriendin kan ontmoeten.
(We zagen hem de laatste keer in Nederland eind december vorig jaar)
Maar daarover doen ze geen uitspraken.  Zij plannen een paar maanden vooruit en vanaf 23 oktober tot half januari passen ze op een huis (met daarin en hond enkat) in Bulgarije.
Dagelijks contact heb ik met hem. Dat dan weer wel.  Kort fijn contact. Hij stuurt me nieuwe ideeën of vertelt iets en vraagt ook hoe het met mij gaat.
Heerlijk dat contact zo. 'Ping' en dan weet ik Jaro komt digitaal binnen.
We praten ook met elkaar, dan face timen we via Ipad en zeten we hem in de kamer neer.
Daarvan de foto. Ik toon ook nog even de mooie afbeelding die ze hebben gemaakt voor de banner van zijn blog. Een blog waar je verhalen kunt lezen over de belevenissen van Jaro en Charlie maar dan door de ogen van hun hond Banana.

Zonnige zondag

Het blijft maar heerlijk weer! Dus ik fietse naar het bos (5 min).
Als de kastanjes vallen dan ga ik altijd op zoek naar de kastanje takjes. Wandelende kastanje takjes noem ik ze. Het zijn de takjes waar de kastanjes aan gezeten hebben.  Als je ze nee zet zijn het net wandelende takken.
Dus in de zo'n langs en door het bos.
Wandelendecrakhes zoeken en beukenhouten hoedjes.
Thuis met heel dun ijzerdraad vreemde figuren gemaakt.
Morgen verder.

Mijn kinderboekenweek

Elk jaar kinderboekenweek. Daar word ik altijd blij van.
Als kind kregen we een boek en mijn kinderen mochten van opa en oma ook een boek kiezen tijdens de KBW.
Mijn kinderen mochten van ons ook altijd een boek uitzoeken, en ik zocht er zelf ook altijd een uit!
De 23 jaar die ik werkte in de kunsteducatie maakten we elk jaar een groot lespakket bij 5 boeken voor de basisscholen.
Daarom de kinderboekenweek, een week met aandacht voor, genieten van en kijken naar kinderboeken. Er zijn er zoveel, ik ben vooral dol op prentenboeken.
Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen dus dat boek krijgen ze nu tijdens de volwassen boekenweek. Maar ik mag nog altijd een kinderboek kopen in de KBW.
Vorig jaar kocht ik een boek van Annemarie van Hearingen ; Sneeuwwitje breit een monster'.
                  



Sneeuwwitje is een witte geit die van geitenwol alles breit wat ze nodig heeft. Ik heb het boek afgelopen jaar heel vaak voorgelezen en regelmatig nam ik een grof breiwerk mee om de kinderen te laten zien wat breien is.
Deze week stond ik al best lang in de kinderboekwinkel te kwijlen bij veel boeken ...welke zou ik kopen? Toen duwde de verkoopster (die ik al heel lang ken) dit nieuwe boek van dezelfde schrijfster in mijn handen over de breiende geit. Gekocht, en direct donderdag in groep 2/3 voorgelezen.
Ze vonden ook dit deel erg leuk.
Elk jaar is er ook een prentenboekje voor lange prijs speciaal voor de kinderboekenweek.
Dit jaar is het een leporello, een uitklapbaar boek. 'Waar is Ludwig' beeld een straat uit waar je aan de ene kant de voorkant van de huizen kan zien en aan de andere kant de binnenkant van de huizen.
Prachtig van kleur, vol grapjes , je raakt niet uitgekeken.
                                       
Ik heb natuurlijk nu een wensenlijstje met prentenboeken waarop dit leuke boek boven aan staat.

Club van zeven

Na de grote ontslagronde in 2012 is er nog een club van zeven oud- collega's  die elke 3 maanden samen eten.
Vanavond weer. Na zoveel jaren samenwerken ken je de levensloop van elkaar en loopt zo'n avond soepel en ontspannen, we gaan gewoon verder.
Ernstige verhalen, zorgen, herinneringen, creaties, sterfgevallen maar ook altijd weer enorm lachen.
Gillen van het lachen.
Met mijn zorgen over werk en toekomst is dit een fijne groep om een avond mee te zijn.
Ze weten wat ik kan, wil, moeilijk vind en dat doet goed.
Stof tot nadenken.
En ondertussen op tafel:

Lieve kleuters en herfst

De kleuters van de groep waar ik donderdagochtend ben zijn gewend elkaar soms op rug, schouders of armen te masseren. Tijdens het fruit eten en drinken kwamen er twee kinderen naar me toe en vroegen of ik het fijn vond als ze mijn rug zouden masseren.
De langste kneep in mijn schouders en de kortste kriebelde mijn rug.
Fijn.
Echt waar. En echt liefdevol.
Een eindje verder zaten 5 kinderen ook in een rijtje te masseren.
Plotseling staat een jongetje, de kleinste uit de klas op, legt zijn hand op mijn borst (en voor wie mij kent   .....) en zegt: 'ik kan ook je borsten masseren hoor...
Oeps.......
'nee dat doen we niet'.
Lachend ging hij weer zitten.

Nog wat foto's van de herfst-vindsels. In drietallen maakten ze deze prachtige voorstellingen.

Bosbakkie

Onderweg drinken vriendin M en ik een bakkie in het bos.  Het groene mandje had ik weer gevuld met koffie en taartje. 

Zoveel zon al om kwart over 9.Heerlijk.Op de foto waarop ook het groene mandje ben ik duidelijk te herkennen. 

Er valt licht door de hanger van barnsteen die om mijn nek hangt. (Ik kreeg hem op mijn 21 ste van mijn moeder. Zij had hem ook al heel lang want als baby sabbelde ik er al aan.)

Zonnig bosbakkie werd het, een bijzonder ontspannen moment wat nog veel langer had mogen duren. 

nummer 1500

Dit is mijn 1500-ste blogbericht. November 2011 ben ik begonnen, dus dat is bijna 5 jaar geleden.
Een periode waarin veel veranderd en gebeurd is.
Ondertussen blijf ik altijd dingen verzinnen, maken, fotograferen, delen en zien.

Waarom blog ik eigenlijk? Gewoon voor mezelf, en voor de lezers die mij vinden.
De ene dag lezen 60 mensen het bericht en de andere dag 150.
Ik verdien niet aan deze blog, daar heb ik hem geloof ik niet zo goed op ingericht en ik heb ook geen 1000 volgers.
Het blijft voor mij een venster naar buiten.

Vandaag fietste ik naar de stad, dat is voor mij richting de Domtoren. Zo fijn is dat, die grote prachtige Dom. De zon scheen, terrasjes waren nog redelijk vol. Achter me fietste een meisje en een man.

'dat pony paardje had een leerling meegenomen op dierendag en liep gewoon door de gangen van de school'
Neeeee, opa, is dat echt waar of vertel je weer verhalen?'
Dit is echt waar hoor, het was zo bijzonder dat ik het nooit vergeet, het liep zelfs gewoon een trapje af in de gang.
Dat zou ik leuk vinden gewoon een pony op school, zooo  lieieeeeeeeeef!
Heb je nog meer van dat soort herinneringen van jouw werk op school?
Ja heel veel lieverd.
Wil je die dan allemaal aan mij vertellen opa? Dat je zoveel hebt  meegemaakt toen je leraar was...

Zomaar op de fiets kreeg ik dit mee. Omdat ik op moest letten en rechtsaf sloeg kon ik niet meer kijken hoe ze eruit zagen. Maar de stemmen hoorde ik nog toen ik het opschreef.
Ik zwaaide af en toe naar een bekende en kocht iets bij de drogist waar ze me al jaren kennen.
Utrecht voelde vandaag echt als een dorp.
Op  de terugweg fiets ik vanaf de Oudegracht het Ledig Erf op en reed langs het gebouw van de Universiteit waar vriendin S werkt. Altijd kijk ik fietsend naar boven in de hoop dat ze in haar werkkamer zit en we even zwaaien. Meestal stop ik even, bel haar en kijk zwaaiend naar boven.
Zij neemt op en kijkt al direct naar buiten. Zwaai zwaai en tot snel.

Drukker-techniek?

Die kleine kleuter-handjes willen ook graag dingen openmaken en sluiten.
Ze willen dingen anders doen: variëren.
Dus zie hier 'Rinus Rups'.
Gemaakt van verschillende soorten leer en materialen uit het atelier.
Donderdag laat ik wat kleuters met Rinus spelen.
Daarna misschien nog extra's toevoegen (knoop-knoopsgat/haaksluiting/ magneetsluiting e.a ).

Thuisatelierdag

Vandaag zat ik bijna de hele dag in mijn eigen kamertje, mijn thuis atelier.
Ik had stretch kleding aan, dikke sokken en dat heb ik nu nog steeds.
Ik ruimde en veegde wat (weinig plek om te vegen....hi. .hi).
Sorteerde, knipte, telde , scheurde, dacht na, stapelde, verwisselde, fotografeerde, sneed, och wat was het fijn.
Vriendin M kwam, in dezelfde kledingstijl, een bakkie boven doen.
We spraken haar klussen door, mijn verzinsels, onze levensvragen en ze vond dat een uitbouw aan mijn thuisatelier erg nodig was. De muren stonden te bol...
Tja...
Gelukkig heeft manlief geen binnenshuishobby en geen werk waarvoor hij thuis dingen moet voorbereiden.
Gelukkig heeft zoonlief gewoon 1 eigen kamer.
Dus heb ik in de loop van de jaren op vele plekken in huis spullen verzameld.
Zoals voorraad leer, vilt en stoffen.
Voorraad tassen.
Lesmaterialen kleuters en kunst projecten.
Kratten met mozaiek materialen.
Wol, katoen, kralen, band, touw, lint,....
En natuurlijk ook gereedschap, machines en lijmsoorten.
Kinder- en natuur- en  bijzondere boeken, ook onmisbaar voor een echte kleuterjuf.
Heerlijk dagje met mezelf in een soort stilte. 
Binnenkort maar eens een uitverkoop doen van zelfgemaakte gebruikte tassen , proefmodellen . Want dat die er nog hangen is ook jammer.
En creatieve workshops aan huis zou ook wel wat zijn.
Zo maar even met mijn kop uit het dakraam, heb ik toch wat frisse lucht!

Inspiratie!

Vandaag bezochten we een kunstroute in Amersfoort. 'Vreemde gasten'
In prachtige oude huizen kregen kunstenaars de kans hun werk te exposeren. Dus we bekeken prachtig (en minder mooi) werk en kwamen in zulke mooie oude huizen.
Lang werkte ik in Amersfoort dus ik kwam ook nog oude bekenden tegen.
Theo Naessens had 100 vreemde gasten gemaakt van pulp die op een mooie grote tafel stonden. Dagelijks zet hij bijzondere foto op face book dus een aantal beesten waren al een keer voorbij gekomen. Elk beest(je) heeft een karakter.  

Onderweg liepen we langs prachtig hekwerk, schutting. Daarvan deze foto's.